Nasze artykuły
Szczygieł PDF Drukuj Email
Wpisany przez Waldemar Olszewski   
niedziela, 13 lutego 2011 00:00

Szczygieł - Carduelis carduelis

Szczygieł jest małym, częściowo wędrownym ptakiem z rodziny ziarnojadów. Występuje w kilku podgatunkach w prawie całej Europie, Afryce Północnej, Azji Mniejszej i Azji Środkowej. Populacje wędrujące (gniazdujące w zimniejszych rejonach) spędzają zimę w południowych rejonach występowania. Duża część ptaków zimuje w Europie południowej, w basenie Morza Śródziemnego. Szczygieł zamieszkuje brzegi lasów liściastych i mieszanych, kępy zadrzewień śródpolnych i nadrzeczne łęgi. Spotkać go też można w większych ogrodach i parkach. W okresie wiosennym i letnim trzyma się głównie koron drzew, natomiast poza sezonem lęgowym przebywa na otwartych polach, odłogach i nieużytkach porośniętych ostami i łopianem.

Obie płci są kontrastowo i ładnie ubarwione: Na głowie czerwona plama wokół nasady dzioba, boki głowy i podgardle białe, wierzch głowy i zausznice czarne, kark i wierzch ciała beżowe, kuper biały, pierś jasnobrązowa, brzuch białawy, skrzydła i ogon czarne, przez środek skrzydła biegnie szeroki, żółty pas. Samiec od samiczki wyróżnia większa czerwona plama tzw. maska, która przechodzi u niego za oko, u samiczki kończy się równo z okiem. Osiąga: długość ciała ok. 12-13 cm, rozpiętość skrzydeł 23-25 cm i wagę 14-19 g. Szczygieł nie jest bardzo płochliwy. Często przelatuje z miejsca na miejsce, zatrzymując się na drzewach, krzewach i roślinach zielnych. Jego lot jest szybki, falisty. Śpiew szczygła składa się z miękkich, kilkakrotnie powtarzanych tonów wabiących, przeplatanych trylami i świergotem. Jesienią i zimą szczygły zbierają się w większe stada i żerują na ugorach. Głównym pożywieniem szczygłów są nasiona (szczególnie lubią nasiona ostu i łopianu - nazwa Carduelis wywodzi się od łacińskiego słowa carduus - oset). W sezonie lęgowym zjadają również owady.

W Polsce szczygieł należy do ptaków średnio licznych lęgowo na obszarze całego kraju, regularnie też u nas zimuje, objęty jest ochroną. Jesienią i zimą pojawiają się u nas też szczygły ze wschodu. Sporadycznie odwiedzają nasz kraj, największe szczygły tzw. ”majory”. Ze względu na piękny śpiew i barwne upierzenie jest dosyć często trzymany w klatkach. Znawcy szczyglich śpiewów rozróżniają (w zależności od białych kropek na końcu ogona) czwóraki , szóstaki, ósmaki, przy czym szóstaki są najwyżej cenione

W Polsce jest to zakazane, jednak w krajach zachodnich hodowla szczygła jest bardzo zaawansowana, powstaje wiele mutacji.

Krasickiego przytoczyć można:

„PTASZKI W KLATCE” -„Czegóż płaczesz? - staremu mówił czyżyk młody
Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody”.
„Tyś w niej zrodzon - rzekł stary - przeto ci wybaczę;
Jam był wolny, dziś w klatce - i dlatego płaczę”.


Poprawiony: niedziela, 13 lutego 2011 14:18
 
Wystawa 2010r. - Konkurs plastyczny PDF Drukuj Email
Wpisany przez Paweł Jaroszewski   
sobota, 20 listopada 2010 00:00

Z okazji 25-lecia istnienia Suwalskiego Oddziału Polskiego Związku Hodowców Kanarków i Ptaków Egzotycznych członkowie Związku przy współpracy Szkoły Podstawowej nr 2 w Suwałkach zorganizowali konkurs plastycznych dla dzieci. W konkursie wzięło udział ponad 60 prac przedstawiające ptaki, a Komisja składająca się z członków PZHKiPE wybrała dziesięć najlepszych. W sobotę 13.11.2010 r. zostały uroczyście wręczone nagrody.

.    

Dzieci wykazały się bardzo dobrą znajomością ptaków oraz dużym talentem malarskim. Cieszymy się, że tak duża ilość dzieci wzięła udział w konkursie plastycznym i mamy nadzieję, że w następnym roku uda nam się rozszerzyć konkurs, aby umożliwić wzięcie udziału także dzieciom z innych szkół.Wystawę dziecięcych prac można było ponownie obejrzeć w Szkole Podstawowej nr 2 po zakończeniu wystawy ptaków.

. .

Poprawiony: niedziela, 21 listopada 2010 15:02
 
Border miniaturowy PDF Drukuj Email
Wpisany przez Waldemar Olszewski   
poniedziałek, 23 sierpnia 2010 17:42

Border miniaturowy



Border miniaturowy pochodzący z Wysp Brytyjskich jest kanarkiem małym o długości 11 cm i zaliczany jest do tak zwanych kanarków kształtnych. Głowę ma okrągłą z krótkim, stożkowatym dziobem.

Patrząc z boku widać, że oczy ciemne o żywym wyrazie położone są pośrodku głowy. Szyja jest dobrze zaznaczona i odgranicza głowę od korpusu. Tułów jest wyraźnie zaokrąglony, jajowaty. Pierś powinna być ładnie i wyraźnie zaokrąglona, stosunkowo szeroka, a grzbiet lekko wypukły. Wadą jest tułów płaski lub zbyt okrągły, wąski lub nieproporcjonalny.

Patrząc z przodu na ptaka powinniśmy odnieść wrażenie, że jego głowa jest okrągła a dziób znajduje się pośrodku, natomiast kształt klatki piersiowej jest jajowaty.

Patrząc na ptaka z góry zauważyć można, że tułów zwęża się ku tyłowi, a skrzydła przylegają do tułowia. Skrzyżowane skrzydła obniżają ocenę ptaka. Ich długość jest proporcjonalna do wielkości kanarka.

Upierzenie powinno być gładkie i przylegające.

..                                               .

Wszystkie odstępstwa od tego są karane punktami ujemnymi. Niedopuszczalne są różnego rodzaju „wicherki” i kędzierzawość. Ogon jest krótki i wąski na końcu lekko zaokrąglony. Poważnymi wadami są: za długi ogon, końcówki piór postrzępione lub ucięte, ogon szeroki. Kolor powinien być połyskujący i rozłożony równomiernie. Nie wystawia się ptaków w kolorze czerwonym.

Pamiętajmy przy tej okazji, że dobrze zestawiona „kolekcja„ powinna składać się z czterech ptaków tego samego koloru i nie może być tak, że kolekcję składamy z dwóch kanarków żółtych, jednego białego i na przykład „szeka”. Uwaga ta dotyczy wszystkich kanarków i jest bardzo ważna, gdyż na wystawach, na szczęście już dość rzadko spotkać można najróżniej, czasem nawet bardzo fantazyjnie złożone kolekcje. Sędzia nie ma wtedy w zasadzie innego wyboru jak rozdzielić taką kolekcję (oceniać jako ptaki „pojedyncze„) lub obniżyć jej znacznie noty za brak harmonii, a nawet doprowadzić do dyskwalifikacji takiej kolekcji. Szczególnie przy hodowli niewielkiej ilości ptaków, czasem nawet lepiej zgłosić do konkursu ptaki jako „pojedyncze”, niż zestawiać kolekcje będącą zlepkiem „przymusowo” dobranych odmian barwnych. Dlatego należy w przypadku Borderów miniaturowych dobierać kolekcje z ptaków jednolicie ubarwionych.

Postawa i nogi. Ptaki mają nogi lekko ugięte w „kolankach” a uda nie powinny być zbytnio widoczne. Dzięki temu postawa ptaka sprawia wrażenie dumnej, a nachylenie względem patyczka wynosi 60%. Przy ocenie zwraca się uwagę, czy ptak nie stoi zbyt wyprostowany lub pochylony. Przy błędach postawy dość często pojawiają się również skrzyżowane lotki skrzydeł.


Cały urok tej odmiany kanarka polega właśnie na charakterystycznym kształcie głowy i tułowia, co w połączeniu z bardzo pięknym, intensywnym żółtym kolorem daje zestawienie wprost fenomenalne.


Ptaki te są w dodatku wesołe i żywotne a w hodowli nie sprawiają większych kłopotów. Należy jednak pamiętać o kojarzeniu ptaków intensywnie ubarwionych z nieintensywnymi, co zapewni nam zdrowe i ładne potomstwo, z którego wybierzemy na wystawy ptaki intensywne.

Bordery miniaturowe utrzymujemy jak bordery i kanarki kolorowe, czyli w hodowli monogamicznej, a do lęgów nie dopuszczamy ptaków zbyt młodych, czy mocno ze sobą spokrewnionych.

Należy karmić je podobnie jak kanarki kolorowe standardowymi mieszankami, a dla urozmaicenia diety podawać, szczególnie w przypadku żółtych ptaków, zawierający luteinę szpinak. Nie należy karmić tych ptaków barwnikami, takimi jak dla kanarków kolorowych, z powodzeniem zastąpi to wymieniony wyżej szpinak w formie zielonych liści.


 

Poprawiony: poniedziałek, 23 sierpnia 2010 18:58
 
Mazurek PDF Drukuj Email
Wpisany przez Waldemar Olszewski   
poniedziałek, 23 sierpnia 2010 17:42

Mazurek – Passer montanus - rodzina: wróble

(Mazurek, wróbel mazurek, wróbel polny)

Bardzo podobny do wróbla zwyczajnego, ale mniejszy. Najpewniejszą cechą rozpoznawczą mazurka jest czarna plamka na białym policzku (wróbel ma policzek jednolicie szary). Poza tym mazurek ma brązowy wierzch głowy (wróbel – szary), a na skrzydłach dwie białe pręgi (u wróbla pręga jest tylko jedna). Obie płci ubarwione jednakowo. Wierzch ciała ciemnobrązowy z paskowaniem, spód jednolicie brązowoszary. Wokół szyi biała obroża, na podgardlu mały czarny śliniaczek (u wróbla jest on dużo większy). Dziób czarny, nogi jasnobrązowe. Występuje cały rok. Prowadzi osiadły tryb życia. Pokarm: odżywia się nasionami, w znacznym stopniu chwastów i owadami. Chętnie korzysta z karmników.

Środowisko: gatunek synantropijny. Zamieszkuje obrzeża ludzkich osiedli jak: sady, ogrody, parki i brzegi lasów.


 

Poprawiony: niedziela, 13 lutego 2011 14:21
 


Zagłosuj

Jak strona?
 

Szukaj

Logowanie



Valid XHTML & CSS | Template Design LernVid.com and ah-68